iχνη

Θέλω να χαθούν τα ίχνη μου
να σβηστούν
να απολέσω το βάρος της αιωνιότητας
του εγκλωβισμού σε ένα σαρκίο
με αντοχές,δυνατότητες και εγκοπές
την εγκόλπωση του μπλε
του υδάτινου τείχους που με προσπερνά ολένα
μέρα τη μέρα ,μαζί με το φόβο
τον αγνωστο κανόνα
να γίνω σάρκινη άμμος
που σκορπούν ανόθευτα τα παιδάκια στα προσωρινά κάστρα τους
να γίνω ηχώ του κάποτε ,να μεθύσω με το Τώρα ,το αδυσώπητο
σαν ηλιαχτίδα που ξεσπά πίσω απ το λευκοστόλιστο όρος της ξερολιθιάς
σαν ήλιος που καταπίνει την απέραντη έκταση λίγο πριν σβήσει με παφλασμό
σα τις καρδιές που σκιρτούν μέσα στα άσπρα δρομάκια
κατω απ τη λάμπα φθορισμού που τρέμει επικίνδυνα
να συρθώ μες στις κάθε λογής γωνιές
χωρίς την απειλή της αιχμηρότητας
να κυλιστώ στην άλμη του μεσημεριού
και στα βραχάκια που μεσουρανεί ο κάβουρας
να γίνω ένα με μένα
μια αναρριχητική παραφυάδα ππυ σκαρφαλώνει στις ασβεστένιες στέγες
αυτά τα ροδοκόκκινα άνθια που αιχμαλωτίζουν μανιασμένα ζευγάρια παπαράτσι
σ αυτές τις πέτρες που λες και υπάρχουν για ένα και μόνο σκοπό
να περπάτηθούν ,να μετρηθούν με τα βήματα ,με το ποδοβολητό των αλογων
επισημαίνοντας τον ερχομό σου
στους ανέμους που κονταροχτυπίουνται ποιος θα υπερισχύσει στο δέρμα
μεταφέροντας ,λέιψανα άλλων εποχών ,σημαίων που γδάρθηκαν
πολιορκημένων κραυγών ,ματωμένων ξεπεσμών
σ ένα μεσήμερο φως που τα σκεπάζει όλα
τα φτερά των πουλιών ,την ασημόσκονη στα χέρια
τις επιπλέουσες προσπάθειες ,την προσωρινή νίκη του εφήμερου
τα ακαρδα ψαροκάικα που τσαλακώνουν τη γυαλιστερή επιφάνεια σου
τις μυλόπετρες που ακόμα γυρνούν κι ας έχουν σωπάσει χρόνια
το ταξίδι που χρόνια συνεχίζεται ,πάντα στο ίδιο μέρος
την αστείρευτη πηγή που πρωτογέννησες
τη διύληση της ευτυχίας,τον ανικανοποίητο αλαλλαγμό
τη μέθη που προσφέρουν δύο νεάρές υπάρξεις
στη σύγχυση της αλήθειας με το "θέλω"
να ζητώ να υπάρχω
σαν ίχνος που ξεχάστηκε ...

Για τους δρόμους τους μικρούς

Θέλω να βρω ένα ποίημα που να μιλάει για δρόμους

Όχι  για ανομολόγητα πάθη του γελοίου γένους των ανθρώπων

Μόνο για δρόμους

Όχι για δρόμους μεγάλους και πολυσύχναστους

Μόνο για κείνα τα δρομάκια τα παράπλευρα από τις ασφάλτους

Και τις εθνικές οδούς

Στρωμένα με χώμα ,πλαισιωμένα με τα χλωμά δεντράκια

Αυτά που βλέπεις απ το τζάμι και το μάτι σου χάνεται στις άκρες του ορίζοντα

Ενός ορίζοντα μαβί ,με υγροκιτρινισμένα φύλλα ,με την ανάσα του παγετού

Που εκτείνονται σε προορισμούς άγνωστους ,ασήμαντους

Περπατημένα από ανάγκη ,από βιοπορισμό ,χωρίς την αίσθηση

Χώμα και λάσπη και νερό ,χαλαζίας και κάτασπρο ,οι αντανακλάσεις του καφεπράσινου

Και δίπλα σου αυτά τα απομεινάρια ξύλου ,που έμελλε να στήσουν αυτή την εικόνα

Και η μυρωδιά της αλήθειας ,καθώς χουφτώνεις με λύσσα το αυτί σου

Να αφουγκραστεί την τελετουργία της στιγμής

Της ψυχής

Που πάλλεται αργοσβήνοντας μέσα σε αχνισμένα χωράφια

Πίσω από ρυάκια και κανάλια ,τα κοάσματα και οι τριγμοί

Το άγριο στάχυ που δέρνει τον άνεμο

Και τα ζωύφια που αναστατώνουν τους αμανίτες

Υπάρχουμε και εμείς

Ξημέρωμα ,κοσμήματα ,νυχτερινό

Ξημέρωμα ,κοσμήματα ,νυχτερινό

Καθώς περπατώ θυμίζω τις λευκές ιαχές των ποδηλατων
Το λευκο που χάνεται πίσω από τσιμεντένιους τοίχους
Τη στροφή στη γωνία, εκεί που ξεδιπλώναμε τις διαμαντένιες θλίψεις
Την έκρηξη της διαύγειας στον ψίθυρο
Κοιμήσου απαλά με πούπουλα στη λεπίδα
Στο συνεχές ξημέρωμα
Σταματώ να σε μυρίσω
Δε χάνεσαι ,στο κλάμα του μωρού
Διαθλάται ο νους και χαυνώνονται τα άκρα
Αναζητήσεις μεγάλων ηπείρων
μέσα στο γρασίδι,μέσα στα χόρτα
στη χορταριασμένη επιφάνεια
Ακριβώς την ώρα που το πέταλο ανοίγει δροσισμένο
και αμβλύνεται ο κορμός
Περίσσεψαν οι σφαίρες οι γυάλινες
Η αντανάκλαση ,το ειδώλιο
Νεκρά κοσμήματα ασάλευτα
Με το νερό να παλλεται
Νερό, λουσμένα κοσμήματα
Φωταψία και θαλπωρή
Λυγισμένα
Κάμπτονται στο μεσημβρινό θέρος
μέχρι να τ' αρπάξει η νύχτα

Ένας Ιούνιος, ένας Ιούλιος ...

Θυμωμένο όστρακο (Ιούλιος)

Καθώς το φως παιχνιδίζει στο καθρέφτισμα των ματιών σου

θυμάμαι την καταστροφή των ηρωικών μου παρορμήσεων

Θυμάμαι

Το θυμωμένο όστρακο

Την εθελούσια αγέλη

Το σάκο των διατυμπανίσεων

Την οργισμένη κάθοδο

Μιας ιδέας

Την άνωση

Της αιμάτινης ύλης

Τις φλέβες να κρούονται

Απ το βάρος της επιδίωξης

Της σύντηξης

Και μια απαλή καταχνιά να κάθεται

πάνω στους οργανισμούς

πάνω στα σώματα που μας έθρεψαν

υποδηλώνοντας ζωή

ζωή που πάλλεται

μέσα στο θυμωμένο όστρακο .

Ζωή που θα επικρατήσει

Ζητώ (Ιούνιος)

Για όλα τα αδέρφια μου που σταμάτησαν

Τα αδέρφια μου που χάθηκαν σε μάταια παζάρια

Το αίμα μου που χύθηκε σε οχετούς ακολασίας

Τα σπλάχνα μου που διερράγησαν παρακολουθώντας πτώσεις

Ζητώ το λόγο

Για τα αδέρφια που ατένισαν μαύρες ανατολές

Τις φλέβες μου που εγκωμίασαν νέα δεινά

Τις τσέπες μου που άδειασαν από ευχές

Τα ψίχουλα που κυλίστηκαν χωρίς να δείχνουν

Ζητώ το λόγο

Σπρώχνοντας σπρώχνοντας σπρώχνοντας

Αυτή τη μάζα

Από ληγμένες αποφάσεις

Παραδομένα τα παιδιά στα σαγόνια

Της αδηφάγας αδιαφορίας

Γι αυτά τα παιδιά

Ζητώ το λόγο

Ζητώ το λόγο τώρα

Που γκρεμοτσακίζομαι σε αμφίβολες οργές

Στα βράχια μιας ανόμοιας μοναξίας

Τη μοναξιά του πέφτοντα

Τη μοναξιά της ξερολιθιάς μα και της αρμύρας

Του απύθμενου βυθού μα και της φωτεινής επιφάνειας

Τώρα ζητώ το λόγο

Τότε απλά τηρούσα

Άλλαξε ...

Άλλαξε το χρώμα μα όχι η συνηθεια ...

Ξαπλωμένος σε μια ρωγμή της σπείρας

Αναδεύοντας κλεμμένες υποσχέσεις

Περιορίζοντας τις οπτικές σκιάσεις

Διεσταλμένος ,διαθλώμενος ,απόγειος

Προσδιχορίζοντας

ΣΤο βάθος

Η παραμονή

Οι καλημέρες ...

Οι καλημέρες των ερώτων

Οι σαγιονάρες των ανεκπλήρωτων πόθων μας .Σουλατσάρουν με χάρη ,με μανία πάνω στο χωματόδρομο ,μέσα στα μίνι μάρκετ των ερώτων πάνω στα κεφάλια μας ,αφήνουν σημάδια Made In China ,σημάδια χάδια ,περαστικές ,ανέμελες αιμοβόρες ,διάχυτες σαν τον άνεμο ,πάνω μας ,ανελέητες ,θερμογόνες αιτιάσεις για μια αυτοκτονία και για μια γέννεση .Σταματούν για λίγο χαμογελούν ,συναγελάζονται ,φορούν μαυρισμένα κορμιά ,κατακόκκινες περιηγήσεις , αγοράζουν τσιγάρα και γάλα και ξεπλένουν με άσπρο φως το πρωινό .Δοκιμάζουν τις αισθήσεις μας με αντηλιακά χαμηλού βαθμού προστασίας απροστάτευτοι πίσω από τον πάγκο με τις κονσέρβες και παιχνιδίζουν στο κύμα του σωρού των προσφορών από καλλυντικές αναθυμιάσεις .Μας οδηγούν στο πλησιέστερο ψυγείο από δροσερές πορτοκαλάδες και χυμούς ,μας περιπαίζουν με αγορές κάτω του μετρίου ,πισωπατούν μπροστά στη θωριά του κρεμώδους φόντου ,ενθουσιάζουν και ενθουσιάζονται αφήνοντας μικρά ρεβιθιά, χαμόγελα πάνω στο λαβύρινθο κι ύστερα χάνονται ξαφνικά ,χαυνωτικά ,νομίζοντας πως πλήρωσαν το αληθινό αντίτιμο στο ταμείο των καλοκαιρινών ηδονών .Μετά ο ήλιος, τόσο καταλυτικός που θα ‘ θελες να ξεχυθείς μέσα στις φυλλωσιές των δέντρων ,να κελαϊδίσεις τη ραστώνη της μέρας ,τη σκόνη που σηκώνουν τα περαστικά αμάξια με το τρέιλερ να βουτήξεις στα βουνά που υψώνονται γύρω ,να γυρίσεις γύρω από τα στέκια τους κι αυτές νάτες εκεί πίσω σου γύρω σου μπροστά σου ,απειλητικές μαινάδες ,μπροστά στους πάγκους με τα ροδάκινα .Ένας παγωμένος φραπέ, καφέ σαν την επιθυμία θα καταπραΰνει τη σύληση …