Παρασκευή, 11 Ιανουαρίου 2008

Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2008

INHALER

something like ...poetry

Ουρανός Σεπτέμβριος 2002

Στα σύννεφα ο εαυτός παραληρεί ανάμεσα σε προδομένες εκτάσεις διατεταγμένες για την προσωπική μάχη ενάντια στα στοιχειά της ύπαρξης, σε πεπαλαιωμένες υλικές μορφές πρωτόλειες μορφές, ψυχή της ύλης

Σε ξαναβλέπω σε παρμένα όνειρα από τα μπουκέτα που μου χάρισες μια έναστρη βραδινή συστολή Όταν όλα συστέλλονταν για να βρουν Θεό

Ο σπόρος της θλίψης ωρίμασε

Μετά σάπισε, να δώσει τη θέση του στο υπέδαφος στην ανυπαρξία την αρχική στην απουσία .

Σου χαρίζω ένα βρώμικο λιθάρι να το κρεμάσεις στα κλαδιά σου, άδεια χέρια Ίσως να θυμηθείς την προέλευση που έκανε αυτό το κάτι να παραληρεί

Προνοώντας τη γέννηση δολοφονείται η μαγική ουσία απενεργοποιείται η έκφραση και μένει το χτες να χάσκει απόμερο σε μια γωνιά του ολότελου

Δεν θα αναζητήσω ούτε σήμερα τους λόγους που οδηγούν, σκαλίζοντας την τρυφερή επιφάνεια αναζητώντας, αποζητώντας τη μικρή μου θέση σ' αυτό τον αχόρταγο ουρανό

απόψε και μόνο (Τετάρτη 22 Μαίου 2002)

Απόψε η ψυχή μου θα βουτήξει στο κενό ένα δρόμο θέλει να βρει ακατανόητο θέαμα, επίπληκτο

Χάος στην είσοδο της μαύρης πυρκαγιάς κίτρινα μπλε ολοπλούμιστα τα φώτα θα καίνε για σένα

ο ερχομός μιας μάυρης Άνοιξης πικραίνει το σάλιο εισέρχομαι στα κύταρα μου αναδιπλώνω την κραυγή μου να γεμίσει το στήθος με ευχές ,ξεβράζοντας όλη τη στάχτη τόσων αιώνων μέχρι τον ξεσηκωμό σου

να με δει να κάθομαι πάνω στις ιδέες που κατολίσθηση μεγάλη τις βαραίνει και μετά να πιω από το κρασί της μοναδικής τραυλότητας που πεθαίνει και τον αναστάσιμο κρότο, να με δει να μαραίνω τα πέταλα ,να τα χάνω μπρος σε τέτοιο γλοιώδες μεγαλείο φτύνοντας λέξεις φτηνές, ανάξιες να τις ρίξεις μια ματιά μπολιασμένες με σπέρμα οδυνηρό, ανήμπορο να σηκωθεί για τη νέα έξοδο από τα συσπασμένα πρόσωπα που ρίζωσαν μέσα στο φτωχό κεφάλι μου χωρίς να γνωρίζουν το σφάλμα που διατελούν μισώντας τα με μανία, προσπαθώντας να τα μεταβάλλω σε αγάπη ανήμπορα, ανήμπορος,δεν μπορώ να αγαπήσω αυτό που περιγράφω, δεν μπορώ να αποβάλλω τα πρόσωπα και αυτή την μυρωδιά καμένης σάρκας να αναδύεται στην ατμόσφαιρα

λειαίνοντας τη μνήμη...

Η μακριά θάλασσα (4 Φεβρουαρίου 2004)

Πνέουμε στην κοιλάδα των ιδεών

λυγίζει ,κάμπτεται , επανέρχεται ήχος ο κενός

το άδειο μπροστά στην Ουσία

ευκίνητες αισθήσεις αεικίνητο πέρασμα

θάλασσες του πάθους μοναχικά πανιά

στέρεο κατάρτι μελωμένος ήλιος νωχελικό το χρώμα

ρέουμε στο άσπιλο

κλειδωμένες λέξεις μυσταγωγία θροΐζουν οι αρμοί σα λεπτά ημιτόνια ,

απλωνόμαστε εραστές του μη-Είναι

έλιωσαν οι σκέψεις

βυθίζεται η έννοια στην απεραντοσύνη βαριές , συμπαγείς υδάτινες μάζες ακολουθούν το αέναο ξετυλίγονται οι αναπνοές

στο Τώρα πρωτόμορφες εκλάμψεις η Ζωή σαλεύει εισχωρώντας στα απύθμενα

κατανοημένες πολυσχημίες συστέλλονται για να διασταλούν , να χαθούν στο περίβλημα μιας έκτασης πελιδνής

ουράνιες συστοιχίες αρμονικά προσπερνούν το Τότε ,σπείρες στην άμμο όπου θαμμένη η αντήχηση αναριγά στο αισθητήριο

και ιδού ο ορίζοντας με τις προεκτάσεις στις απολαβές ως το Πέρα , τα πέρατα της Λήθης που προϋπήρχε , της Γνώσης που συνέπλεε ,

ταξιδιώτες του Όλου αυτό θα είμαστε

Καπνογονία (1 Αυγούστου 2002)

Ο καπνός σαν δαίμονας βγαίνει από το ανοικτό παράθυρο ίσια στο φως

Η ανάγκη για παραστάσεις επιτεταμένη

Μόνο ότι υπάρχει μέσα μόνο ότι υπάρχει μέσα αξίζει

Αξίζει να φυλαχθεί

Η αλήθεια κλυδωνίζεται ακόμα

Ανάκληση του ζειν Του ζειν εν τη αληθία

Και μετά λέξεις να σκεπάσουν αυτή την απατηλή μειλίχια όψη της ορμής

Κερνιόνται θαύματα οι στιγμές όμορφα θαμμένα μυστικά στους κήπους του

Και Ώ το φως Πλειονότητα των δεσμών Μέσα στο ακατέργαστο Υφασμένο περιτύλιγμα

Ώ της ζωής περίεργο μονοπάτι

Που τους αρμούς στυλώνουν μύρια όσα έως το ένα ιδρωμένα όντα

Μέχρι τις νύξεις της απόλυτης σιγής Απομυζάς τις πλέξεις τις επίμονες Αποκοιμήσου έως το τώρα

Κάποιος μας θυμήθηκε

Με σπάνια επίσκεψη θέλησε να μας τιμήσει έως το τώρα

το υπέρτερο.

Είσοδος [σε μια ακατέργαστη μορφή (μαστίχας)] 7 Αυγούστου 2002

Κάποτε μου πρόσφερες αυτό που ήθελα τώρα είσαι απογοήτευση στεκόσουν εκεί με τη μορφή σου την ατίθαση Μου ‘δινες το σχήμα σου

Αυτό που σε έπλαθα να είσαι η έκφραση μου σε καμάρωνα το νέο έργο της Αυτού δημιουργίας

Παράξενα τέλεια με τις λεπτές όλο στιλπνότητα εκφάνσεις σου τραβολογούσα την ύλη σου σε ένα ταξίδι εξωκοσμικό είχες πλαστεί για μένα στο πλάσμα της απόλυτης εξουσίας

Δράκος φάντασμα με χέρια πλοκάμια να καταβροχθίσουν ακόμα και την έπαρση μου απέναντι στο Δημιουργείν

Θα σε κρατούσα γνωρίζοντας πως η υφή σου ξεμάκραινε σε σχέση με το χρόνο απομακρυνόταν θαυμάσια

μα Πως νόμιζες οτι δεν θα συνέβαινε να σε συνθλίψω στο δάχτυλο με την προαιώνια κίνηση που μου έμαθε τόσο συνταρακτικά το Γένος

Τώρα σε κοιτώ τόσο απλή για να μου σημάνεις την αυριανή επιστροφή,

τόσο γλοιώδικα γελοία για να σημαίνεις

Είσαι το πλάσμα που γεννήθηκε από τα σπλάχνα της ανικανότητας

Αυτό ήσουν

Τώρα επέστρεψες στη γλυκιά προοριστική σου λαβή

ΤΩΡΑ

Είσαι η Ισχύς

Ενθαδε υπoκειται

Γιατί; Το λουλούδι δεν ανθίζει Πέφτοντας έξω απ' τις τρικυμίες

Απορροφά την όψη Και την άγνοια

Πού;

Θα βρεθούν Να παίξουν τους ρόλους

Συγχέουν με αντιφάσεις Το άδολο

Πώς;

Να επέλθει η λύτρωση Τι χρώμα θα 'χει Ο αδιάκοπος βασανισμός

Με ποιο βρώμικο μύρο σε μύρανε Γιατί βρωμάει υπόνομο το κλίμα

Πού είναι το κύμα;

Πόσα θα χρειαστούν κελιά

Για να επιβεβαιωθεί Η ελευθερία

Σύμπτυξη, σύμπτυξη, σύμπτυξη Εξομοίωση της ζωής

Σύνθλιψη

Πάρε μας Ήλιε οδηγέ και πέτα μας πίσω, ουραγέ

Σε ξεπέρασαν

Πάλι σε ξεπέρασαν Οι Αμφιβολίες ; ; ;

Πιστό σκυλί γλείφοντας Τις πληγές τους

Προχωρώντας μπροστά Στην Άβυσσο

Σε εντάλματα παρατεταμένης ανοχής βούτηξαν την ανάγκη

Ακόμα δεν ήρθε... Θα έρθει;

Βεβαιότητα αξεπέραστης αποτυχίας χλεύη οδυνηρή στο πέρασμα Στην άλλη πλευρά Εκεί όπου υπάρχει Το υπάρχω Το ζω, έμβια με βία

Και μετά, το ήδη υπάρχον

Το αναμενόμενο Χωρίς μαγεία Λίγη μαγεία

Μοιράζουν απλόχερα Τα χέρια-φίδια Υποσχέσεις καταπλάκωμα Μακριά από όλους σας. Μέσα σε όλους μας Σφυρίζει το ερπετό Ο αυτός ήχος της σιωπής της απύθμενης

Τον πρόωρο επιδιορθώνοντας.

Αποσταγμένοι καλλωπισμένη

Τέλειες τελείες Κείμενες Δεν έχω τίποτα πλέον

Με συγχωρείτε;

Υπάρχω;

Λυπάμαι γι' αυτό

Τις νύχτες μέρες μου Εξορκίζω να φανούν

Ο δρομέας έκοψε το νήμα Της Έκφρασης

Αδυνατώ

Λίγο ακόμα Πιο κοντά

Λίγο πιο κοντά Αν πλησιάζει . . . Το μεγάλο ταξίδι

Σε τι υπόκειται;

Τι το υποσκελίζει;

Προς το παρόν , ενθάδε υπόκειται . . . Τίποτα δεν γκρεμίστηκε

Και κάτι Ακόμα

Συνεχίζεται ...

something else...

Η μοιρολατρεία μας δίνει επίφαση στωικότητας, που ωστόσο δεν είναι γνήσιος στωικισμός...

ERIC BENTLEY

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2008

Περι Γαίας...

Δευτέρα 7 Απριλίου 2003
Γιατί ζούμε; Τι είμαστε για τα υπόλοιπα πλάσματα της γης; Τι επιτύχαμε ,τόσα χρόνια τεχνολογίας και πολιτισμού; Λύσαμε τα αιώνια ερωτήματα της ζωής ,τα απαντήσαμε ή καταφέραμε να τα διευρύνουμε και να τα πολλαπλασιάσουμε ,με την αλαζονική μας στάση
απέναντι στα σύμβια όντα μας, εδώ επάνω στη μικρή τεράστια γη ;
Καταφέραμε να αφήσουμε σπουδαία έργα ,κτήρια και πολιτισμικό υλικό ,γραπτά λογοτεχνικά ,θαυμαστά ,όμως από ποιους ; Από εμάς τους ίδιους ! Ποιος άλλος εκτός από εμάς καταλαβαίνει αυτά τα έργα; Τι προσφέραμε τόσα χρόνια ,χιλιάδες χρόνια ,στον πλανήτη ,στο
σπίτι που φιλοξενούμαστε ,που μας φιλοξενούν ;Το ευπρεπίσαμε ;Και εμείς οι ίδιοι ποια εξέλιξη παρατηρούμε στον ίδιο μας τον εαυτό, αν λάβουμε όλα τα ανθρώπινα όντα ,ως ένα από την αρχή ,από τη γέννηση του γένους ;Η γλώσσα ; Απευθύνεται σε μας !
Η τεχνολογία ;
Και πάλι σε μας ;
ΑΝ ήμουν Σκύλος ή Ελέφαντας ή Οιζοοικτίδα ή Πέστροφα ή Καρχαρίας
θα μπορούσα να ξεδιπλώσω την αλαζονεία αυτού του ζώου ,που δεν έκανε τίποτα για τους υπόλοιπους συγκατοίκους του διαμερίσματος του ,παρά μόνο με έπαρση συνεχίζει να καταστρέφει κάτι μη δικό του ,να επεμβαίνει επάνω σε κάτι που όλα τα υπόλοιπα πλάσματα θεωρούν αυτονόητο και Θείο. Μια απλή κατάκτηση των υπολοίπων εμβίων όντων ,η αρμονική συμβίωση ,κάτι που ο άνθρωπος δεν επέτυχε Ποτέ. Η Αδικία του Κόσμου, που πηγάζει από τον Άνθρωπο δεν στρέφεται μόνο εναντίον του αλλά και εναντίον των υπολοίπων. Και το κωμικοτραγικότερο είναι ,ότι στρέφεται εναντίον του. Ο άνθρωπος σήμερα ,εν έτει 2003 είναι πολύ λιγότερο ισορροπημένος ψυχικά και σωματικά ,σε σχέση
με το παρελθόν ή τις αρχές της δημιουργίας του. Και αναφέρομαι σε αυτόν ,διότι πρώτον, είμαι και εγώ άνθρωπος ,και εγωιστικά ενδιαφέρομαι για το είδος μου ,και δεύτερον , διότι ποτέ κανένα άλλο έμβιο ον δεν πρόκειται να κατανοήσει , να διαβάσει , και να συμφωνήσει
ή διαφωνήσει με αυτή την άποψη ,γεγονός που δεν με καθιστά ανώτερο , απλά δεν υπάρχει δίαυλος επικοινωνίας ανάμεσα μας , αν και ο δικός τους είναι πολύ περισσότερο ανεπτυγμένος σε σχέση με το δύσχρηστο και υποτιθέμενα πολύπλοκο ,θα τολμούσα να πω , πρωτόγονο σύστημα που χρησιμοποιούμε εμείς για να επικοινωνήσουμε , μεταξύ μας , μόνο οι άνθρωποι. Ποιο από τα υπόλοιπα ζώα μπορεί να κατανοήσει το μεγαλείο των έργων μας , να θαυμάσει τη Μόνα Λίζα ή τα Ηλιοτρόπια .Κανένα .Αυτό μας καθιστά αμέσως ανώτερους ;Ή απλά αυτά τα έργα δεν έχουν καμία απολύτως αξία σε κανένα άλλο ον ,εκτός από εμάς .Θα θέσετε το επιχείρημα της νοημοσύνης ,που αποδείξαμε ότι κατέχουμε
σε σχέση με τα ζώα .Σε τι ωφελεί αυτή , εκτός από την εξυπηρέτηση των δικών μας αναγκών , και δη της επιβίωσης του ανθρώπινου γένους ; Τι πρόσφερε η νοημοσύνη μας σε σχέση με τους υπόλοιπους κατοίκους της γης , σε σχέση με το σπίτι που μας φιλοξενεί ;
Καταφέραμε ,διότι περί κατορθώματος πρόκειται ,και ίσως όχι κατ ορθόν ,λάθος λέξη αυτή για ένα τόσο λάθος εγχείρημα και αποτέλεσμα , να μετατρέψουμε το φυσικό που μας περιβάλλει σε τεχνητό ,ώστε να μπορούμε να καγχάζουμε ότι το Γύρω μας , ναι το Περιβάλλον είναι δική μας επινόηση και κατασκευή , τόσο ανθυγιεινό για την διαβίωση μας
που φαντάζει οξύμωρο το γεγονός ότι αγωνιστήκαμε τόσες χιλιάδες χρόνια για να καταλήξουμε να βλάψουμε τον εαυτό μας , τον ένα και μοναδικό εκπρόσωπο του ανθρώπινου γένους ,εμάς τους ίδιους. Δεν θα απαριθμήσω τα "θαυμαστά "επιτεύγματα της "σύγχρονης " εποχής μας , και τις βλάβες που προξενούν σε μας , νομίζω είναι αυτονόητο να συμφωνήσετε εφόσον τα ζείτε και τα βιώνουμε καθημερινά.
Θα αναφερθώ μόνο στην αξία της τέχνης , σχετικά με την διαιώνιση του είδους. Η Τέχνη
προσφέρει μια φιλοσοφική διέξοδο στο ερώτημα "Γιατί ζω;" .Η ανάγκη της απεικόνισης
κάποιου συναισθήματος ή ερεθίσματος που προέρχεται από τις εξωτερικές εικόνες ,του κόσμου που μας περιβάλει , θέλω να πιστεύω , και μάλλον αυτό αποδεικνύεται ,ότι πηγάζει
από ένα Πρωτόγονο , Πρωτόλειο και Πρωταρχικό σεβασμό απέναντι σ' αυτό και τον Δημιουργό του. Είναι η Ψυχή των Πραγμάτων που επιζεί μέσα σε όλα τα Έμψυχα και Άψυχα
και που μέρος της αποτελεί και το Ανθρώπινο Γένος .Είμαστε διαποτισμένοι από αυτή ,΄όπως και τα υπόλοιπα υπαρκτά ,ορατά και αόρατα , που μας περιβάλλουν. Η εναντίωση σ' αυτή από μέρους μας , αποβαίνει απλώς μάταια και αυτοκαταστροφική .Η Τέχνη καθίσταται αναγκαία , είναι η δίοδος , ο ερμηνευτικός αποκωδικοποιητής ,αυτής της Ψυχής , βοηθά να την κατανοήσουμε και να τις επιτρέψουμε να διεισδύσει μέσα μας , όπως διεισδύει η τροφή από το στόμα μας για να θρέψει το σώμα. Ένα τοπίο είναι Ύψιστο Θαυμαστό έργο Τέχνης , αν προσφέρει αυτό το σκίρτημα συναισθημάτων , ψυχική τροφή ,όπως και η ανάγκη της καταγραφής αυτού σε ένα ποίημα .Τέχνη είναι και οι στιγμές της ουσιαστικής Επικοινωνίας ,η ανταλλαγή γνήσιων , συναισθημάτων , αλλά και η καταγραφή τους ή η παράθλαση αυτών . Υπάρχουν διάφορες μορφές τέχνης και πάμπολλες τεχνοτροπίες ,
και ότι αντιπροσωπεύει η κάθε μια απ' αυτές ,όλες όμως συγκλίνουν σε κάτι κοινό , σε ένα Απλό Μεγαλειώδες Νόημα. Φυσικά δεν θα αποπειραθώ να δώσω ορισμό στην Τέχνη. Ούτε και θα με ένοιαζε , δεν είναι αυτό το μέλημα .Το Ζωτικό , είναι η αξία της
στην κατανόηση του Πνεύματος του Κόσμου και την απόλαυση των αγαθών που μας προσφέρθηκαν ελεύθερα , υλικά και πνευματικά , και που αναμένουν την κατάκτηση τους από εμάς , εμάς που νομίζουμε ότι γνωρίζουμε σχεδόν τα πάντα ,ενώ απομακρυνόμαστε από τα πάντα και έχουμε στρέψει την κεφαλή προς αυτοκαταστροφικές συνήθειες και τάσεις , με αποτέλεσμα , τόσο την απονέκρωση του σώματος ,όσο και του εξίσου σημαντικού μας , πνεύματος.