Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

Παπαρούνες ,με χωρίς




Προχώρησε με δυσκολία .Μπροστά .Επιφυλακτικά. Στο σκοτεινό δρομάκι που ξαφνικά βρέθηκε .Χάθηκε. Τώρα το αντιλήφθηκε .Οι παλμοί άρχισαν ν αυξάνονται .Περιοδικά όμως. Σταμάτησε για λίγο. Κοίταξε πίσω .Ασυναίσθητα ; Καθόλου .Και συ αυτό θα έκανες στη θέση του ,ο κάθε άνθρωπος ,μια κίνηση δεδομένη όταν αισθάνεσαι ότι πλησιάζει ο κίνδυνος. Πισώπλατα .Το χειρότερο του .Μας. Ο αιφνιδιασμός .Δε σ ενοχλεί ,δε σε φοβίζει τόσο ,αυτό που βλέπεις ,όσο το πίσω ,το άγνωστο .Αυτό που θα ’ρθει από πίσω και δε θα το δεις ποτέ ,παρά θα σωριαστείς αιμόφυρτος ,ή απλά κοκαλωμένος γνωρίζοντας πως πλησιάζει αποτρόπαιο .Το τέλος .Το Τέλος και το Πίσω .Τα δύσκολα πράγματα της ζωής .Αυτό που άφησες πίσω ,αυτό που σε κυνηγάει ,αυτό που έκανες .Πιο πολύ, αυτό που δεν έκανες .Όχι ,όχι τα λάθη .Αυτά τα προσπερνάς .Αν δεν είναι λάθη .Τα άλλα .Αυτά που δεν πρόλαβες .Που δεν θα προλάβεις πλέον να κάνεις .Την αδικία αυτή .Όχι ,όχι το ξαφνικό ,το δικό σου .Αυτό που θα σου στερήσει ο άγνωστος .Άδικα .Αδικία .Η πρώτη σκέψη .Η δύναμη που κινεί τον κόσμο .Απ αρχής του .Δε το χωνεύεις ; Δε το χωνεύει ; Αδικία. Μία σκέψη που δε θα κάνεις σχεδόν ποτέ μόνος ατενίζοντας ένα έναστρο ουρανό μια καλοκαιρινή νύχτα ,με τη θάλασσα να παφλάζει λίγο μακριά .Ούτε μια ηλιόλουστη μέρα βαδίζοντας σ ένα λιβάδι με παπαρούνες ,αναζητώντας τη σκιά ενός παχύφυλλου δέντρου .Μόνος .Ανενόχλητος .Εκτός και αν; Εκτός και αν κρύβεσαι από τον εχθρό που σε κυνηγάει ξωπίσω να σε σκοτώσει και του έχεις ξεφύγει .Έχεις μια ευκαιρία να ατενίσεις τον ουρανό ,τον ηλιόλουστο .Άλλες σκέψεις .Η σκέψη η γαλήνια όταν λες «θα θελα να ‘σουν και συ εδώ» και η σκέψη «εύχομαι να μην ήσουν ποτέ εδώ». Γιατί ; Ίσως να είσαι ο βασανιστής που επανέρχεσαι κάθε μια ώρα να επιτελέσεις το έργο σου στη σάρκα μου .Ίσως να είσαι αυτός που με σπρώχνει οδηγώντας με στο εκτελεστικό απόσπασμα .Ο ίδιος ουρανός ,ο ηλιόλουστος και οι ίδιες παπαρούνες. Οι παπαρούνες της φρίκης .
Ο ίδιος έναστρος ουρανός σε μια γαλήνια θάλασσα μόλις έχεις διασωθεί από ένα ναυάγιο, επιπλέοντας στα σκοτεινά νερά ενός απέραντου ωκεανού, παρακαλώντας ,εκλιπαρώντας να είσαι ,να παραμείνεις μόνος ,εκεί πάνω ,χωρίς καμία παρουσία παρείσακτου οργανισμού που θα σε χρησιμοποιήσει για την επιβίωση του ως μεζέ ,προσευχόμενος να περάσει αυτή η νύχτα η έναστρη και να ‘ρθει η αυγή όπου όλα λούζονται στο φως ,ξεκάθαρα ,φαίνονται ,λες και τα ψάρια κοιμούνται τη μέρα .Η σκέψη ενεργοποιείται στον κίνδυνο ,στο φόβο ,στη γαλήνη ,στην ηρεμία .Στη μοναξιά. Και το υπόλοιπο; Αυτό που κάνουμε άσκεπτα ,απερίσκεπτα ,μηχανικά ,μέρα τη μέρα; Έμεινες ποτέ 2 μέρες χωρίς φαί ;Έμεινες χωρίς νερό για μια μέρα κάτω απ τον ήλιο ; Από τυχαίο συμβάν ή από ανάγκη ;Χάθηκες ποτέ σε δρόμους μιας ξένης μεγαλούπολης γνωρίζοντας πως επ’ ουδενί σου επιτρέπεται να χαθείς, σ αυτό το συγκεκριμένο ,για τους κατοίκους της γειτονιάς αυτής ,αφηρημένο, αφιλόξενο και εξαιρετικά επικίνδυνο,για σένα,δρόμο ;     
Και όταν γλιτώσεις; Από το φόβο ,από το περιβάλλον ,από τη στιγμή .Βρεθείς σε ασφαλές ,γνώριμο έδαφος ,με αγαπημένα πρόσωπα να σε περιτριγυρίζουν ,μια ακόμα ,σημαντική ,ασήμαντη μέρα, νύχτα της ζωής σου .Τι κάνεις ;Επιστρέφεις ;Το ξεχνάς .Δεν ξαναπάς ;Πως σε ορίζει μετά; Η αδικία .Η αχαριστία .Η ευγνωμοσύνη .Η απερισκεψία.
.Η αδικία συνεχίζει  .Υφίσταται .Εξυφαίνεται ,εξαπλώνεται ,κυριαρχεί ,σα πλοκάμια άγνωστης προέλευσης εξωγήινου όντος από σκηνή φρίκης στο όριο του φανταστικού και επιστημονικής φαντασίας κινηματογράφου .Είναι όμως αφανής .Κινείται υπόγεια και κατατρώει το μέσα σου .Εσύ είσαι μέρος της ,αυτός ,όλοι μας.
Ζούμε .Εσύ πέρασες τα δύσκολα .Δεν υπάρχει για σένα πλέον.
Υφίστασαι επειδή υφίσταται .Έχεις ότι σου δίνει .Δεν υπάρχει .Δεν φαίνεται .Έξω απ το φως των ματιών .Τώρα .Την ώρα που τρως ,αφοδεύεις ,συνουσιάζεσαι ,χορεύεις ,διασκεδάζεις .Μέχρι την επόμενη φορά .
Το μολυσμένο ρεύμα διαπερνά ,την τηλεόραση ,το στερεοφωνικό ,το βίντεο ,το θερμοσίφωνα ,τον ηλεκτρονικό υπολογιστή .Τα παπούτσια σου ουρλιάζουν ,μικρά στόματα παιδιών κακοποιημένα, πεινασμένα ,εξαθλιωμένα .Οι ίνες απ τα ρούχα σου κουβαλούν όλο το αίμα του κόσμου ,στάζουν αίμα .Αθώων ;Αθώων ; Άμοιρων .Άτυχων .Που έτυχε να βρίσκονται στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Χωρίς όμως την επιλογή του σωστού μέρους και της σωστής στιγμής .Χωρίς επιλογή. Χωρίς .Εσύ ,εγώ, αυτός ,με ,ο άλλος, χωρίς .Με χωρίς ,που λέμε .Μια πίτα ,σουβλάκι, οτιδήποτε τέλος πάντων ,με χωρίς ,κρεμμύδι ,κέτσαπ ,μουστάρδα, με χωρίς κάτι .Δε γίνεται λένε .Δεν υπάρχει «με χωρίς» .Είναι ή με ,ή ,χωρίς.
Είναι « με χωρίς».
«Είμαι χωρίς». Χωρίς πατρίδα ,χωρίς χώρα ,χωρίς μέλλον ,χωρίς σπίτι, χωρίς τροφή ,χωρίς νερό ,χωρίς μάνα ,πατέρα ,αδερφό, αδερφή, χέρι ,πόδι ,μάτι, χωρίς ζωή. Δε το επέλεξα .Ξύπνησα στον κόσμο από μια βόμβα ,έναν πύραυλο καβάλησα, μια σφαίρα κυνήγησα ,μες στα λιβάδια με τις παπαρούνες .Τις κόκκινες .Που εσένα σου θυμίζουν τον έρωτα. Εμένα ίσως ποτέ .Να μη μου θύμιζαν ή θυμίζουν τίποτα .Μπορεί φόβο ,τρόμο ,φρίκη .Μπορεί τίποτα. Μπορεί ο έρωτας να μη μου θυμίζει τίποτα .Μπορεί να μη μου θυμίζει κάτι που δε γνωρίζω ,όπως εσύ δε γνωρίζεις την αδικία .Μέχρι την επόμενη φορά …