Ισορροπία

Ας μη μιλήσουμε για μας

Ας μιλάμε πλέον για τα σύννεφα

Για τα χιόνια στα βουνά

Για τη φωτιά και το τσουκάλι

Για την τροφή

που αποζητά τόσο ο κόσμος

Για τα μολυσμένα κύτταρα

και τα μαραμένα νούφαρα στις λίμνες

Όχι άλλο για προσωπικές ανησυχίες

που κάνουν τον καρπό να σαπίζει

Ούτε για μουσικές

που ενώνουν ,που χωρίζουν

Ας μιλήσουμε για το βόμβο του σμήνους

την ανάγκη του που κρέμεται

Τα σιγοψιθυρίσματα  των σκαθαριών

που μας τιμούν μέσα στο χώμα

Τα καλειδοσκόπια της ψευδαίσθησης

ίσως να διαλύσουν

την πανδαισία την υπαρκτή

Ας μιλήσουμε για τα χέρσα χωράφια

και το σπόρο που μάταια κείται

Το νερό της βροχής που θρέφει τους ουρανίσκους

των θηλαστικών

Αυτό που μας αποζητά έχοντας νοηθεί

Ας μιλήσουμε πλέον για μας

Τον ένα με τον άλλο

σειρά κλαδιά

το ψηφιδωτό στο Σύμπαν

τις γκρεμισμένες στέγες ανήλιαγων σπιτιών

από θειάφι και σπέρμα κακό

από κάρβουνο και διαμάντια αστραφτερά

Ας αφήσουμε τα πάθη για μετά

Μετά το τέλος του υπάρχοντος ουρανού

Αυτού που κοιτά νωχελικά ο ερωδιός ζευγαρώνοντας

Ας γυρίσουμε πίσω

στα πρώτα βήματα του νου

εκεί όπου ΄δάκρυζαν από συγκίνηση οι κερασιές

χασκογελούσαν οι αγριόχοιροι

μπρος στις ατέλειωτες ξιφασκίες των μάταιων

χλευάζοντας τις εκρήξεις των σπλάχνων της

οι ρίζες και τα βρύα

βέβαια πως θα επικρατήσουν

πάνω σε κρανία αιματοφορεμένων ασπίδων

σα λιπάσματα αέναα στον πόλεμο της

Και μεις πλάσματα είμαστε

τροφή θα ζητήσουμε κι ας τη στερούν

να μας αρκεί η τροφή και όχι παραπάνω

απ την τροφή του διπλανού

Όταν οι πόρτες θ ανοίξουν

και θα ξεχυθούν οι σωρεύσεις

να καταπνίξουν τους σωρείτες

εμείς θα ξαποσταίνουμε

κάτω απ τη σκιά του παχύφυλλου

θα βουτάμε στις καλαμιές

και θα σας βλέπουμε από ψηλά

Θα σας απλώσουμε το χέρι

και σεις από φόβο τότε

θα συρθείτε ξοπίσω

μέχρι να επέλθει

η Ισορροπία

Άοκνα

Άοκνα  σύννεφα και άοκνες εκτάσεις

εκεί που ζούμε τις μικρές μας παραστάσεις

εκεί που θέλησες στο μέλλον ν ‘αποδράσεις

με μονοπάτια από τσιμέντο και χαρτί

Άοκνες θύμησες και άοκνες προτάσεις

μεθυστικές προσωπικές σου ανατάσεις

άσαρκα άστρα λαμπυρίζουν στις εντάσεις

σε μια τρελή μυσταγωγία της ζωής

Άοκνα ζήτησες το μέλι να κεράσεις

στους γαλαξίες που διπλώνουν να περάσεις

στους μύριους πόθους και μικρές μας αναστάσεις

το χώμα σίδερο , αχάτη φυλακή

Περικοκλάδες ανατέλλουν στις διαβάσεις

σε σπρώχνει η μοίρα τα μικρά να προσπεράσεις

σε κήπους ζωηρούς το αύριο να διαβάσεις

εξημερώνοντας αγρίμια και στρατούς

Η ανθρωπότητα ξεπέρασε το νήμα

εκεί που άλλοτε σε ξέβρασε το κύμα

συμμορφωμένος με την ίδια σου ευθεία

ακολουθώντας τις αρχέγονες κλωστές

Ένα το φως και μπρος στη φύση σου προβάλει

παιδία του ήλιου με στεφάνια στο κεφάλι

οι νικητές από μια κόλαση μεγάλη

αφήνουν πίσω τα σκοτάδια μιας ζωής

που τη σημάδεψαν ανέλπιδες αιτίες

καταστροφές ,ευτελισμοί ,υπεραξίες

ο υπερούσιος τροφός που ξεπροβάλει

υπενθυμίζει τις μεγάλες προσταγές

Να ζεις στα έμβια και ν ‘αγαπάς με βία

Όσα χαρίστηκαν και έχουν ξεχαστεί

Την ακατάπαυστη βουή και τη σοφία

Που ’χουν τα σπλάχνα και οι ρίζες μες στη γη

Στον αιγιαλό

Στον αιγιαλό

Στον αιγιαλό

Εκεί μπροστά να ζήσω

Να ατενίζω το άπειρο ,της θαλάσσιας μάζας

Να καταπατήσω και να καταπατηθώ

Εκεί στο φλοίσβο

Στον παφλασμό των κυματικών αναδιπλώσεων

Τον ασύμβατο

Με την ψιλή άμμο

Να αράξω

Να απλωθώ

Πίσω απ τον ορίζοντα

Πίσω απ τη ζωή να συνεχίσω να ζω

Πίσω απ τις αξίες

Μπροστά στην απλότητα που μου προσφέρεται απλόχερα

Να ξεχάσω τις ανάγκες

Την πόση ,τη βρώση ,την ηδονή

Τις ηδονές

Να απλωθώ

Σημαινόμενος

Σημαντικός

Ασήμαντος

Εκεί που ξεβράζονται τα κουφάρια

Κακοφορμισμενα ,ακέφαλα

Τα συντρίμμια

Που αυτοανακοινώνονται

Που αυτοπροσδιορίζονται

Και τώρα που το σκέφτομαι

Θέλω να γίνω δράκος

Να ΣΑΣ κάψω με τη φωτιά μου

Μα είμαι ένας γεωσκώληκας

Αναδεύοντας το υπέδαφος

Θα είμαι

Αηδιασμένος μάλλον

Από την άμμο

Χώμα τρώω

Αλλά στον αιγιαλό

Όλα αλλάζουν

Και συ

Αφήστε με να πω ελεύθερα

Ή φυλακίστε με

Ποιος μπορεί να ζήσει χωρίς φυλακή;

Ποιος μπορεί να σκαλίσει την άμμο;

Πρωινές αναλαμπές

Δειλινά αξημέρωτα

Μια ύστατη λάμψη

Και πόθος

Δίψα

Θα σε ξεδιψάσει ο αιγιαλός

Θα σε ξεδιψάσει το μάτι

Θα σε διασύρει η δροσιά

Ο ευτελισμός των πέντε αισθήσεων

Και η έκτη η ανίκητη

Ο αιγιαλός θα μετεωρίζεται

Αγέρωχος

Και συ θα ακουμπάς τα χείλη σου

Πάνω στις σάρκες

Απαραίτητος

Παραιτημένος

Στον αιγιαλό όλα αλλάζουν

Και πάντα μένουν ίδια

Σαν εσένα

Εναγκαλισμός

Εναγκαλισμός

 

Όλα ήταν ένα

Πλέοντας ,προσκρούοντας στις ονειρικές εκλάμψεις

Στον παφλασμό ,στην αιώρηση

Ο βράχος με τα φύκια

Ηλιαχτίδες που διαπερνούν τη σάρκα

Σείοντας το αρχέγονο

Ανάβλυζε το αιώνιο νερό

Ανάδειξε την εσώτερη ομορφιά

Τη λάμψη που κυριαρχεί στα μάτια

Έπλυνε τις πληγές του ανθρώπινου

Με τον παλμό των χορδών

Με απαλές κινήσεις απομακρύνονταν ο χρόνος

Εκκωφαντικές ,εξωαστρικές εκρήξεις που δε χωρούν

Στην άκρη των χειλιών

Στη σπιρτάδα της υπαρξης

Η ανυπαρξία της στιγμής

Οι ατέρμονες ταλαντώσεις

Το συνεχές ,το διηνεκές ,η λύτρωση

Συμβάλλοντας , καλλιεργώντας ,αναδημιουργία

Ενεργειακή σπείρα ,ανασύσταση

Διαστολή της συναίσθησης

Ένα άγγιγμα ,μια υποψία χαμόγελου

Κάτω από ένα δένδρο ,κάτω από ένα άστρο

Σε μια αστρική κοιλάδα

Μέσα στις φυλλωσιές

Η συμφιλίωση

Η συμβίωση των ειδών ,αλληλεξάρτηση ,αλληλοβίωση

Η ροή των υδάτων ,το ασημοπράσινο φύλλο

Η πλοήγηση των όντων

Ο χορός των δελφινιών ,ο εναγκαλισμός

Μια στάλα φωτός ,μια σύσπαση στο μάγουλο

Ένα θρόισμα στο απομεσήμερο

Το μεθυστικό στροβίλισμα των σταχυών

Οι ήχοι της βρόχινης επιφάνειας

Διάθλαση, εξαύλωση

Η αλληλουχία των αισθήσεων

Στιλπνό ,ποώδες ,εύηχο

Σύνθεση ,πνοή ,απόδοση

Το ευ των αισθήσεων

Η ανάλαφρη αρμονία

Η οποιαδήποτε αγάπη

 

 

iχνη

Θέλω να χαθούν τα ίχνη μου
να σβηστούν
να απολέσω το βάρος της αιωνιότητας
του εγκλωβισμού σε ένα σαρκίο
με αντοχές,δυνατότητες και εγκοπές
την εγκόλπωση του μπλε
του υδάτινου τείχους που με προσπερνά ολένα
μέρα τη μέρα ,μαζί με το φόβο
τον αγνωστο κανόνα
να γίνω σάρκινη άμμος
που σκορπούν ανόθευτα τα παιδάκια στα προσωρινά κάστρα τους
να γίνω ηχώ του κάποτε ,να μεθύσω με το Τώρα ,το αδυσώπητο
σαν ηλιαχτίδα που ξεσπά πίσω απ το λευκοστόλιστο όρος της ξερολιθιάς
σαν ήλιος που καταπίνει την απέραντη έκταση λίγο πριν σβήσει με παφλασμό
σα τις καρδιές που σκιρτούν μέσα στα άσπρα δρομάκια
κατω απ τη λάμπα φθορισμού που τρέμει επικίνδυνα
να συρθώ μες στις κάθε λογής γωνιές
χωρίς την απειλή της αιχμηρότητας
να κυλιστώ στην άλμη του μεσημεριού
και στα βραχάκια που μεσουρανεί ο κάβουρας
να γίνω ένα με μένα
μια αναρριχητική παραφυάδα ππυ σκαρφαλώνει στις ασβεστένιες στέγες
αυτά τα ροδοκόκκινα άνθια που αιχμαλωτίζουν μανιασμένα ζευγάρια παπαράτσι
σ αυτές τις πέτρες που λες και υπάρχουν για ένα και μόνο σκοπό
να περπάτηθούν ,να μετρηθούν με τα βήματα ,με το ποδοβολητό των αλογων
επισημαίνοντας τον ερχομό σου
στους ανέμους που κονταροχτυπίουνται ποιος θα υπερισχύσει στο δέρμα
μεταφέροντας ,λέιψανα άλλων εποχών ,σημαίων που γδάρθηκαν
πολιορκημένων κραυγών ,ματωμένων ξεπεσμών
σ ένα μεσήμερο φως που τα σκεπάζει όλα
τα φτερά των πουλιών ,την ασημόσκονη στα χέρια
τις επιπλέουσες προσπάθειες ,την προσωρινή νίκη του εφήμερου
τα ακαρδα ψαροκάικα που τσαλακώνουν τη γυαλιστερή επιφάνεια σου
τις μυλόπετρες που ακόμα γυρνούν κι ας έχουν σωπάσει χρόνια
το ταξίδι που χρόνια συνεχίζεται ,πάντα στο ίδιο μέρος
την αστείρευτη πηγή που πρωτογέννησες
τη διύληση της ευτυχίας,τον ανικανοποίητο αλαλλαγμό
τη μέθη που προσφέρουν δύο νεάρές υπάρξεις
στη σύγχυση της αλήθειας με το "θέλω"
να ζητώ να υπάρχω
σαν ίχνος που ξεχάστηκε ...

Για τους δρόμους τους μικρούς

Θέλω να βρω ένα ποίημα που να μιλάει για δρόμους

Όχι  για ανομολόγητα πάθη του γελοίου γένους των ανθρώπων

Μόνο για δρόμους

Όχι για δρόμους μεγάλους και πολυσύχναστους

Μόνο για κείνα τα δρομάκια τα παράπλευρα από τις ασφάλτους

Και τις εθνικές οδούς

Στρωμένα με χώμα ,πλαισιωμένα με τα χλωμά δεντράκια

Αυτά που βλέπεις απ το τζάμι και το μάτι σου χάνεται στις άκρες του ορίζοντα

Ενός ορίζοντα μαβί ,με υγροκιτρινισμένα φύλλα ,με την ανάσα του παγετού

Που εκτείνονται σε προορισμούς άγνωστους ,ασήμαντους

Περπατημένα από ανάγκη ,από βιοπορισμό ,χωρίς την αίσθηση

Χώμα και λάσπη και νερό ,χαλαζίας και κάτασπρο ,οι αντανακλάσεις του καφεπράσινου

Και δίπλα σου αυτά τα απομεινάρια ξύλου ,που έμελλε να στήσουν αυτή την εικόνα

Και η μυρωδιά της αλήθειας ,καθώς χουφτώνεις με λύσσα το αυτί σου

Να αφουγκραστεί την τελετουργία της στιγμής

Της ψυχής

Που πάλλεται αργοσβήνοντας μέσα σε αχνισμένα χωράφια

Πίσω από ρυάκια και κανάλια ,τα κοάσματα και οι τριγμοί

Το άγριο στάχυ που δέρνει τον άνεμο

Και τα ζωύφια που αναστατώνουν τους αμανίτες

Υπάρχουμε και εμείς

Ξημέρωμα ,κοσμήματα ,νυχτερινό

Ξημέρωμα ,κοσμήματα ,νυχτερινό

Καθώς περπατώ θυμίζω τις λευκές ιαχές των ποδηλατων
Το λευκο που χάνεται πίσω από τσιμεντένιους τοίχους
Τη στροφή στη γωνία, εκεί που ξεδιπλώναμε τις διαμαντένιες θλίψεις
Την έκρηξη της διαύγειας στον ψίθυρο
Κοιμήσου απαλά με πούπουλα στη λεπίδα
Στο συνεχές ξημέρωμα
Σταματώ να σε μυρίσω
Δε χάνεσαι ,στο κλάμα του μωρού
Διαθλάται ο νους και χαυνώνονται τα άκρα
Αναζητήσεις μεγάλων ηπείρων
μέσα στο γρασίδι,μέσα στα χόρτα
στη χορταριασμένη επιφάνεια
Ακριβώς την ώρα που το πέταλο ανοίγει δροσισμένο
και αμβλύνεται ο κορμός
Περίσσεψαν οι σφαίρες οι γυάλινες
Η αντανάκλαση ,το ειδώλιο
Νεκρά κοσμήματα ασάλευτα
Με το νερό να παλλεται
Νερό, λουσμένα κοσμήματα
Φωταψία και θαλπωρή
Λυγισμένα
Κάμπτονται στο μεσημβρινό θέρος
μέχρι να τ' αρπάξει η νύχτα